نیروی انسانی، مهمترین سرمایه مراکز تحقیقاتی برای تولید دانش و حل مسائل کشاورزی است
با وجود محدودیت نیروی انسانی، ظرفیت علمی مرکز تحقیقات کردستان پشتوانه مهمی برای پاسخگویی به نیازهای بخش کشاورزی استان است
رئیس مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان کردستان،در مصاحبه ای با روابط عمومی این مرکز؛ نیروی انسانی متخصص و توانمند را مهمترین سرمایه مراکز تحقیقاتی دانست و بر ضرورت توجه به حفظ، تقویت و توسعه ظرفیتهای انسانی در مسیر تحقق مأموریتهای پژوهشی تأکید کرد.
دکتر محمدحسین سدری با اشاره به ساختار نیروی انسانی بخشهای تحقیقاتی مرکز اظهار داشت: پژوهش در حوزه کشاورزی و منابع طبیعی، بیش از هر چیز متکی بر دانش، تجربه و تخصص محققان و کارشناسان است و بدون برخورداری از نیروی انسانی کافی و متخصص، استمرار و اثربخشی فعالیتهای تحقیقاتی با چالش مواجه خواهد شد.
وی افزود: در حال حاضر ۴۲ نفر در بخشهای تحقیقاتی مرکز مشغول فعالیت هستند که از این تعداد، ۲۱ نفر عضو هیأت علمی، ۱۶ نفر محقق غیرهیأت علمی و ۵ نفر کارشناس هستند. این نیروها در بخشهای علوم زراعی و باغی، علوم دامی و دامپزشکی، جنگل و مرتع، حفاظت خاک و آبخیزداری و حوزه اقتصادی-اجتماعی فعالیت میکنند.
رئیس مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان کردستان با اشاره به گستردگی موضوعات پژوهشی این بخشها گفت: تنوع حوزههای تخصصی از زراعت و اصلاح نباتات و باغبانی گرفته تا دام و طیور، منابع طبیعی، آبخیزداری، اقلیمشناسی، اقتصاد کشاورزی و توسعه روستایی، نشاندهنده طیف گستردهای از مسائل و نیازهای بخش کشاورزی و منابع طبیعی استان است که برای پاسخگویی به آنها به نیروی انسانی متخصص و پایدار نیاز داریم.
سدری ادامه داد: محدود بودن تعداد اعضای هیأت علمی در برخی حوزهها، در کنار بازنشستگی ۸ نفر از نیروهای بخشهای تحقیقاتی در سال جاری، ضرورت برنامهریزی برای حفظ و جایگزینی سرمایه انسانی و تقویت نیروی تخصصی مرکز را بیش از پیش آشکار میکند.
وی تصریح کرد: با وجود این محدودیتها، ظرفیت علمی و تخصصی موجود در مرکز، پشتوانه ارزشمندی برای انجام پژوهشهای مسئلهمحور، انتقال دانش و فناوری و ارائه راهکارهای علمی برای چالشهای کشاورزی، منابع طبیعی و توسعه روستایی استان است.
رئیس مرکز در پایان تأکید کرد: تقویت نیروی انسانی پژوهشی، صرفاً افزایش تعداد نیرو نیست؛ بلکه باید به معنای سرمایهگذاری بر تخصص، تجربه، جوانگرایی، جانشینپروری و ایجاد شرایطی باشد که محققان بتوانند دانش و توان علمی خود را در خدمت حل مسائل واقعی بخش کشاورزی و منابع طبیعی به کار گیرند.
